16. O kurwa

Ta cała akcja ją wykończyła. Tak bardzo się bała, że straci Hanne. Brian i Lauren spali razem na poczekalni, wyglądali uroczo. Rano obudził ich lekarz, przyszedł z lepszymi informacjami. Blondynce się polepszyło. Miała zapaść, a większa dawka mogła ją zabić. Zawdzięczała życie, intuicji Lauren. Do Briana zadzwonił Matt.
-Kutasie mówiłem ci, żebyś nigdzie nie szedł, tylko poczekał aż Lauren wróci.

- A po co mi Lauren. Dzwoniłeś tyle razy, co się stało? - spytał zaspany.

- Hannah jest w szpitalu, miała zapaść, wzięła heroinę i leżała w domu, całe szczęście, że Lauren ja znalazła.

- Co ty pieprzysz... - nie mógł w to uwierzyć, wypierał myśl, że mógł się mylić w ocenie sytuacji i odpowiadał teraz za stan Hanny. - To nie jest prawda!

- To jest prawda, zjebałeś i dobrze o tym wiesz. Wystarczyło się nie unosić męską dumą, tylko pomyśleć. Ona była już jedną nogą na tamtym świecie i to jest twoja wina! W ogóle o nią nie dbałeś.

- Nie mów tak! ona się odwróciła od nas, pisałem, dzwoniłem, prosiłem i nic... wiesz, że mam swoje życie w Kalifornii i godzę to jak mogę. Ja przyjadę.

- Jak chcesz. - podał mu adres szpitala i rozłączył się.


Lauren poszła do Hanny, najpierw długie milczenie, aż w końcu:
-Dlaczego?

- Nie chcę teraz o tym mówić... - odwróciła się na bok, plecami do przyjaciółki.

- Matt cie skrzywdził? Powidz, zniszczę go - delikatnie głaskała jej ramie.

- Nie męcz, proszę. To jest popieprzone, całe moje życie to jedno wielkie popieprzone coś.

- Czemu nie zadzwoniłaś, pomogłabym ci.

- Musisz prawda? nie wytrzymasz jak się kurwa wszystkiego nie dowiesz...  Do studia przyszedł facet, dobierał się do mnie, Matt to widział, ale źle odebrał. Prosiłam, błagałam, zostawił mnie samą i mój świat przestał istnieć. Ot cała opowieść! idź sobie.

- Zostanę, nie możesz być teraz sama. - Obie spojrzały w stronę drzwi, za którymi rozlegały się donośne głosy dwóch mężczyzn.  Brian nie mógł dłużej utrzymać Matta, który wszedł na sale, obie były zaskoczone, że go widzą.

-Co ty tu robisz? -powiedziała wkurzona Lauren - Wyjdź, to twoja wina!

- Proszę, zostaw nas - powiedziała Hannah i patrzyła na niego, teraz był jej ukochanym Matt'em. Jego wzrok był pełen troski. - Proszę, wyjdź, chce z nim porozmawiać.

- Masz więcej szczęścia niż rozumu, zasrańcu... - wyszła i nie mogła usiedzieć w miejscu.

- Hannah, nie mam nic na swoją obronę, przepraszam. - dotknął palcem jej dłoni, zabrała ją.

- Zostawiłeś mnie wtedy, nie dałeś szansy... widziałeś to co chciałeś widzieć. Tak się bałam,  kiedy pojawiłeś się, to było cudowne, jedyne o  czym marzyłam to być w twoich ramionach. Przy tobie, blisko, czuć się bezpiecznie. Złamałeś mi serce Matt i to w chwili gdy najbardziej cie potrzebowałam.

- Chcę to naprawić, proszę, zrozum... otworzyłem drzwi i jedyne co widziałem to... nie wyglądało niepokojąco.

- Ja płakałam... w ogóle tego nie zauważyłeś, nic nie zauważyłeś interesowało cię tylko, że miałam jego kutasa w dłoni. A nie wiesz, że gdy go nie wzięłam to zaczął mnie dusić.

- Mogę nadal dawać ci bezpieczeństwo, wybacz mi tylko, proszę... błagam... nigdy niczego tak nie spierdoliłem, pozwól mi to naprawić.

- Ja nie mam siły na to, żeby ktoś mnie ciągle krzywdził. Nie wiesz przez co przeszłam. Znasz moją szczęśliwą wersje, bo byłam szczęśliwa dzięki tobie. - dotknęła jego dłoni, spojrzeli na siebie, za moment była w jego ramionach, tuliła się. Znów poczuła się lepiej. - Nie spieprz tego.

- Już nigdy kochanie, przysięgam. Nie mogę cię stracić. - Chłopak odważył się szepnął jej do ucha najbardziej wyczekiwane przez nią słowa. -Kocham Cię.


Rano u Briana i Lauren... on wrócił z apteki, miał coś na nudności, z czystej ciekawości kupił test ciążowy.

- Ale po co się wkurwiasz od razu, zrób - podał jej test, który rzuciła gdzieś na bok.

- Jestem kobietą wiedziałabym. - widząc jego oczy spaniela, lub jak kto woli buldoga francuskiego. - A spadaj... - wzięła test i poszła do łazienki.

- No i jak?

- Jak stoisz pod tymi cholernymi drzwiami to nie mogę uronić nawet kropelki, zajmij się czymś.

- Kochanie, co się dzieje - powiedział Brian po 15 minutach czekania i wszedł do łazienki.

-O kurwa mać...- to były jej słowa zanim zemdlała.

  Chłopak pozbierał ją z podłogi, położył na kanapie i próbował ocucić. Była blada i wystraszona, przytuliła się do niego. Widział już dwie kreski na teście, cieszył się.

-Jestem w ciąży...

- Wiem - uśmiechał się, pocałował ją.

- Ty nie rozumiesz nic... jesteśmy za młodzi!

- Kocham cie, kocham was - jego uśmiech zrobił się bardziej promienny.